Budy dla psów

Nowe wzoru bud dla psów. Akcesoria dla psów

Buda dla psa

Wielu z nam buda dla psa kolarzy się z obskurnym miejscem w którym przebywa przywiązany ciężkim łańcuchem duży pies. Tak oczywiście było jeszcze kilkanaście lat temu gdzie prawie w każdym wiejskim domostwie można było spotkać psa pilnującego zagród oraz domostwa. Obecnie te stan rzeczy radykalnie się zmienił i właściciele psów zaczynają coraz bardziej dbać o swoje pociechy serwując im coraz to wygodniejsze miejsce do wypoczynku oraz snu. Oczywiście nadal duże pieski trzymane są na zewnątrz ale ich warunki bytowe są o wiele lepsze. Mieszkają bowiem w bardzo wygodnych budach w których oprócz miękkiego posłania znajdują się pojemniki na wodę oraz jedzenie. Również konstrukcja takiej budy jest znacznie lepiej wykonana bowiem chroni ona psa w zimie przed zimnem a w lecie daje mu chłód oraz cień.  Również dach takiej budy dla psa jest szczelny przez co piesek ma sucho. Oto przykład solidnie wykonanej budy.
buda dla psa
A oto przykład stylowej, góralskiej budy w której mogą mieszkać owczarki podhalańskie lub inne psy zaliczane do dużych ras.
buda dla psa góralska
Oczywiście nie tylko duże pieski mogą mieszkać w budach i nie tylko na zewnątrz naszego domu. Obecnie producenci psich akcesoriów prześcigają się w wymyślaniu coraz to nowych form legowisk i tak oto powstała buda dla psa w której mieszkać mogą małe yorki lub ratlerki. Oto przykład takiego legowiska.
buda dla psa
Taki ładny domek dla psa można kupić w internetowym sklepie zoologicznym York Shop. Wystarczy kliknąć w link aby przenieść się do ich oferty.

Pośród terierów angielskich na pierwszym miejscu wypada wymienić właśnie tego, jakkolwiek praktycznie rasa ta przestała już istnieć. Przyczynił się on jednak do powstania lub ulepszenia innych ras. Być może, zanik tej rasy spowodowany został obowiązującym w Anglii już od 1898 r. zakazem obcinania uszu. White anglish tenier był to pies niezbyt duży, biały, raczej lekki (stąd przypuszczenie domieszki whippeta) o stojących, obciętych uszach i długim ogonie.

PSY TERIERY

Nazwa terier — pies ziemny, czyli norowiec — wskazuje na< jego użytkowanie. Do łowiectwa i sportu kynologicznego weszły one niejako ubocznie, towarzysząc psom gończym, głównie foxhoun-dom, użytkowanym do konnych polowań (pogoni za lisami). Lis w ucieczce przed goniącymi go psami i myśliwymi częstokroć chronił się w jamach, gdzie duże psy gończe nie mogły mu zagrażać. Wtedy pomagał terier — mały cięty piesek, który wypłaszał lisa z nory. Początkowo jedynym kryterium doboru tych piesków była ciętość na lisa w jamie, a także na szczura w stajni, gdzie był z reguły hodowany przez huntsmanów, dojeżdżaczy-psiarczyków.
Niezależnie od tego, że teriery stały się faworytami właścicieli ziemskich uprawiających konne biegi za lisem, stały się również ulubieńcami małego myśliwego czy nawet kłusownika. Rolnik angielski (zarówno drobny farmer jak i ziemianin) oddawał się z zamiłowaniem polowaniu na lisa czy borsuka, w czym nieodstępnymi towarzyszami były teriery, niezastąpione jako norowce. W różnych hrabstwach ustaliły się różne ich typy regionalne, lecz wszystkie one mają tę wspólną cechę, że są niezwykle cięte na wszelką zwierzynę — czy to mysz, szczur, lis, borsuk czy też dzik, a nawet niedźwiedź. W Anglii nazywają je „prawdziwymi diabłami”, zawsze-bowiem idą na całego, nie zważając na niebezpieczeństwo. Rzecz jasna, że takie psy nie zaliczają się do najłatwiejszych w prowadzeniu i nie mają łagodności pudla czy innego pokojowego psa. Inna rzecz, że moda przyczyniła się do rozpowszechnienia ich na całym świecie jako psów pokojowych, wskutek czego straciły one na dawnej ciętości, a nieraz niestety także na inteligencji.
Terier jest bardzo miłym, ruchliwym towarzyszem człowieka, jeżeli ten ma czas i ochotę, by we wspólnej zabawie czy łowach wykorzystać jego wrodzone zdolności.
Do końca ubiegłego stulecia Anglicy trzymali większe teriery do swoistego sportu — walki psów. Odbywają się tam jeszcze konkursy łapania i duszenia szczurów. Przy tej zabawie psy mogą wykazać swój talent i temperament. Obecnie w grupie tej, wywodzącej się historycznie od psów myśliwskich — norowców, są z jednej strony psy, które wzrostem przekroczyły granicę umożliwiającą im pościg za lisem w norze, a z drugiej strony karły, które chyba nawet myszy nie zrobiłyby krzywdy. Wszystkie one jednak zachowały swoisty temperament, ruchliwość i żywotność oraz ten jakiś szczególny wyraz twarzy i sposób bycia, który decyduje o tym, że mimo ogromnych różnic we wzroście i szacie, każdy znawca powie, patrząc na nie — to jest terier! I jeśli brak im będzie tego właśnie szczególnego wyrazu, to w oczach doświadczonego sędziego, choćby wymiary psa odpowiadały ściśle proporcjom wzorca, nie uzyska on wyróżnienia.
W rejestrze angielskiego Kennel Clubu figuruje 19 ras z grupy terierów, które wyliczam kolejno za Laightonem według kraju ich pochodzenia.

DOG TYBETAŃSKI

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 230 (28. VIII. 1967 r.)
Wielu autorów, starając się wyprowadzić obecne rasy psów od jakichś pradawnych przodków, sięga do rzeźb asyryjskich i surnerskich, i od ówczesnych molosów przechodzi do doga tybetańskiego. Z niego z kolei wyprowadza wiele, jeśli nie wszystkie rasy długowłosych olbrzymów. Ile w tym rzeczywistości, a ile fantastycznych przypuszczeń, nie ustali się chyba nigdy. Faktem jest, że w ubiegłym stuleciu i w pierwszym ćwierćwieczu obecnego, sporadycznie sprowadzane były one przez ogrody zoologiczne lub przez podróżników.
Psy te były dość różnego typu, a ponieważ ani w ich ojczyźnie nie ustalono wzorca, ani żaden kraj nie zaadoptował tej rasy, lukę tę starała się zapełnić FCI ogłaszając wzorzec. Praktycznie jednak psy te bardzo rzadko pojawiają się na wystawach, a wzorzec podaje się ze względu na częste powoływanie się na tę rasę jako na praojca wielu innych.

Wrażenie ogólne. Silny pies o ciężkim kośćcu. Pojętny i powściągliwy; dobry stróż. Wyraz twarzy poważny, lecz życzliwy.
Głowa. Szeroka, masywna. P y s k w typie mastiffa, lecz lżejszy od niego. Zgryz idealnie równy. Silne szczęki .Oczy brązowe, średniej wielkości. Uszy obwisłe, średnio długie, gładkie, kształtu sercowatego. Osadzone są na bokach głowy, w uwadze skierowane ku przodowi.
Szyja. Mocny, silny kark.
Tułów. Zwarty, lecz nie ciężki. Klatka piersiowa głęboka, lędźwie silne.
Kończyny przednie. Łopatki silne i dobrze osadzone. Kończyny proste o silnych stawach. Pióra.
Kończyny tylne. Stawy skokowe nisko osadzone, dobrze ukątowane. Duże portki na tyle. Łapy gładkie, szerokie, silne i zwarte.
Ogon. Wysoko osadzony, zawinięty nad grzbietem na bok, foardzo gruby i puszysty.
Szata. Długa, prosta o gęstym, ciężkim podszyciu,
Maść. Czarna podpalana i złota.
Wzrost. Wysokość w kłębie: pies 60—70 cm, suka 56—61 cm.
Chody. Ruchy wolne i stateczne.

BULDOG

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 149a (4. II. 1964 r.)
Psy tej rasy, wyhodowane w Anglii, pochodzą z tego samego pnia co mastiff i — jak nazwa wskazuje — były używane do walki z bykami. Ich rola polegała na wgryzaniu się w nozdrza przeciwnika, którego w ten sposób unieruchamiały. W tych walkach korzystnymi cechami dla psa były: niezbyt duża wysokość oraz zaciętość i siła. Takie też cechy ma buldog. Cofnięcie nosa uważane było — pewnie nie bez racji — za właściwość dodatnią, bowiem ułatwiało psu oddech w czasie wgryzania się całym pyskiem w ofiarę. Hodowla psów tej rasy jest trudna, toteż w Anglii powstała — można powiedzieć — specjalna wiedza o buldogu. Uzyskanie W jednym osobniku wszystkich cech, jakim powinien odpowiadać według wzorca, było bardzo trudne. Na przykład bardzo obfita skóra na głowie i masce nie idzie zwykle w parze z małymi i lekkimi uszami. Podobnie dwiema przeciwstawnymi cechami są grubość krótkiego ogona u nasady i jego cienkie zakończenie. Cech takich jednak wymaga się od buldoga. Wreszcie duża ciężka głowa w połączeniu z wąską miednicą są cechami typowo degeneracyjnymi, utrudniającymi utrzymanie rasy, gdyż są przyczyną ciężkich porodów. Dlatego w hodowli psów tej rasy (wyjątek!) krycie niedojrzałej fizycznie suki (zanim ukończy wzrost) jest nie tylko dopuszczalne, lecz nawet zalecane. Chodzi o to, aby pierwszy poród u suki odbył się w tym stadium jej rozwoju, kiedy wiązania miednicy są jeszcze elastyczne i łatwiej rozciągalne. W ten sposób organizm matki przygotowuje się do następnych porodów.
Buldogi mają wbrew pozorom niezwykle łagodne usposobienie,- nie są napastliwe ani złośliwe. W Anglii uchodzą za najlepszych psich opiekunów małych dzieci, od których znoszą nawet dokuczliwe naprzykrzania. Z natury’ flegmatyczne, niełatwo dają się wyprowadzić z równowagi i spokoju, ale jeśli się wdadzą w walkę, nie zaniechają jej bez pokonania wroga. Podrażnione przez obcych ludzi — stają się niebezpieczne. Wobec właściciela i domowników okazują wzruszającą wierność, odwzajemniają życzliwość i przyjaźń.
Pomijając trudności związane z hodowlą, są one może naj-idealniejszymi psami na towarzyszy domowych w warunkach miejskich; mało potrzebują wybiegu, nie są hałaśliwe i nie wymagają żadnych specjalnych zabiegów dla utrzymania ich w czystości.
Przed wojną było u nas paru nielicznych hodowców tej rasy. W pierwszym okresie powojennym na terenie całej środkowowschodniej Europy buldogi zanikły doszczętnie, lecz ostatnio w Czechach, na Węgrzech, a także i u nas pojawiły się pierwsze okazy.

Wrażenie ogólne. Przy ocenie psa należy szczególne znaczenie przypisać pierwszemu wrażeniu, które odnosi sędzia oceniając, na pierwszy rzut oka, całość. Na drugim miejscu należy zwrócić uwagę na wielkość, ukształtowanie i sylwetkę, a szczególnie na ich wzajemny stosunek. Żaden szczegół nie powinien wybijać się nad inne w tym stopniu, aby zamącał ogólną symetrię, lub by wywoływał wrażenie deformacji. Na trzecim miejscu — elegancja, sposób noszenia się, ruchu, opanowany sposób bycia. Poszczególne punkty powinny być rozpatrywane oddzielnie, przy czym należy uwzględnić, że suki nie są tak duże ani tak silnie rozwinięte jak psy.
Buldog to gładkowłosy, krępy pies, raczej niski, lecz szeroki w stosunku do swojej wielkości. Tułów ma krótki i silnie związany, kończyny grube i muskularne. Zad wzniesiony i silny, lecz raczej lżejszy w porównaniu z ciężej zbudowanym przodem. Pies powinien wywoływać wrażenie zdecydowanej siły i aktywności podobne do tego, jakie narzuca wygląd krępego, ciężkiego konia.
Głowa. Część mózgowi owa bardzo szeroka — im szersza tym lepsza. Obwód jej (mierzony przed uszami) powinien być co najmniej równy wysokości psa w kłębie. Oglądana z przodu —od końca żuchwy do szczytu pokrywy czaszki wysoka, a także bardzo szeroka i graniasta, głowa oglądana z profilu — bardzo wysoka i bardzo krótka od tyłu do końca nosa. Policzki bardzo wypukłe, wysuwają się na boki poza oczy. Czoło płaskie, nie wypukłe ani nie wysuwające się ponad kufę. Skóra na nim i naokoło głowy bardzo luźna i obficie pomarszczona. Kości czoła wydatne, szerokie, przez co powstaje głębokie i szerokie zagłębienie między oczami, dochodzące do krawędzi czołowej. Od krawędzi czołowej ciągnie się szeroka i głęboka bruzda do środka pokrywy czaszki, dająca się wyczuć aż do ciemienia. Kufa od nasady kości policzkowych do nosa powinna być jak najkrótsza, a skóra na niej głęboka i obficie pomarszczona. Pysk krótki, szeroki, zwrócony ku górze, i bardzo głęboki od kącika oka do żuchwy. N o s duży, szeroki, czarny, nigdy koloru wątroby lub brązowy. Koniec nosa, jak najbardziej cofnięty, znajduje się prawie między oczami. Odległość od wewnętrznego kącika oka (lub od środka krawędzi czołowej między oczami) do końca nosa nie powinna być większa aniżeli odległość od końca nosa do brzegu dolnej wargi. Nozdrza duże, szerokie i czarne z wyraźnie zaznaczoną pionową linią między nimi. Fafle grube, szerokie i bardzo głębokie, zwisają zakrywając z boku żuchwę (lecz nie z przodu). Warga górna z przodu schodzi się z wargą dolną, zakrywając całkowicie zęby.   Szczęki szerokie i graniaste, z sześcioma małymi siekaczami w prostym rzędzie między kłami. Kły szeroko rozstawione. Przy zamkniętym pysku zęby nie powinny być widoczne. Zęby duże i silne. Żuchwa znacznie wysunięta przed górną szczękę i wygięta ku górze. Oczy są nisko osadzone, jak najdalej od uszu. Oczy i krawędź czołowa znajdują się w jednej linii, tworzącej kąt prosty ze zmarszczkami. Powinny być jak najbardziej rozstawione (zewnętrzne kąciki muszą jednak być w granicach policzków). Oczy zupełnie okrągłe, średniej wielkości, ani zbyt głęboko osadzone, ani wybałuszone, przeważnie bardzo ciemne; jeśli nie czarne, nie ukazujące białka (przy spojrzeniu w przód). Uszy osadzone wysoko na głowie, tzn. wewnętrzny ich kraj (oglądany z przodu) dotyka najwyższego punktu czaszki. Rozstawione są jak najbardziej na boki i jak najdalej od oczu. Małe i ciemne, o kształcie „płatka róży” (załamujące się do środka przy końcu, górny i przedni kraj załamany na zewnątrz i do tyłu, ukazuje częściowo wnętrze).
Szyja. Umiarkowanie długa (raczej krótka), bardzo gruba, głęboka oraz silna. W karku wyraźnie wygięta, z luźną, grubą i pomarszczoną skórą tworzącą wokół dużą fałdę (łałok) od żuchwy do piersi.
Tułów. Klatka piersiowa bardzo szeroka, pojemna, z boków okrągła, wydatna i głęboka. Żebra zachodzą daleko do tyłu. Brzuch podciągnięty, nie obwisły.
Kończyny przednie. Łopatki szerokie, ukośne i głębokie, bardzo silne i muskularne, wywołują wrażenie „przyczepionych” do tułowia. Przednie kończyny grube i silne, szeroko rozstawione, muskularne i proste, o dobrze rozwiniętym podramieniu, robiącym wrażenie wygiętego, lecz o kości prostej, nie pałąkowatej ani wygiętej. Kończyny raczej krótkie w porównaniu z tylnymi, lecz nie na tyle, aby wywoływać wrażenie przedłużenia grzbietu lub aby to upośledzało chody i czyniło z psa kalekę. Łokcie nisko odstające od żeber. Sródręcze krótkie, proste i silne.
Kończyny tylne. Dłuższe od kończyn przednich.
Ogon. Nisko osadzony, przy nasadzie ustawiony raczej poziomo, dopiero dalej ku dołowi. Okrągły, gładki, bez szczotki. Średniej długości, raczej krótki, gruby u nasady, gwałtownie zwężający się ku cienkiemu końcowi. Nisko noszony (nie powinien wznosić się na końcu) i pies nie powinien go wznosić powyżej linii grzbietu.
Chody. Pies. chodzi na końcach palców stawiając krótkie szybkie kroki. Tylnych łap nie unosi wysoko, lecz wydaje się, że głaszcze nimi ziemię. Chód charakterystyczny, ciężki i jakby wymuszony.
Szata. Delikatna w strukturze, krótka, zwarta i gładka (nie szorstka).
Maść. Jednolitą lub z ciemną maską. Maść powinna być lśniąca i czysta i w kolorze. W szczególności pręgowana, czerwona we wszystkich odcieniach, płowa, biała, a także łaciata (łaty w którymś 2 tych kolorów). Cielisty nos, czarna i czarna podpalana maść niepożądana.
Wymiary ciała. Masa psa 27,5 kg, suki 25 kg. Wzorzec nie podaje wzrostu, praktycznie jednak powinien on wynosić około 40 cm.

BULLMASTIFF

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 157
Rasa hodowana przede wszystkim w Anglii i w Ameryce, jest bardzo zbliżona do mastiffa, lecz znacznie lżejsza i ruchliwsza. Została ona stworzona w tym celu, by dostarczać leśnym i polnym strażnikom nieustraszonych, szybkich i silnych towarzyszy, pomocnych w pościgu za kłusownikami, a przy tym nie mających skłonności do włóczęgostwa i gonienia zwierzyny.
Wzorca nie podaję, gdyż nie pojawiają się często na wystawach.

MASTIFF

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczba 264 (5. XI.  1964 r.)
Jest najpotężniejszym psem europejskim. Najbardziej przypomina asyryjskiego molosa i rzymskie psy bojowe. Na wystawach przeważnie występuje w pojedynczych egzemplarzach, bowiem mało jest hodowli utrzymujących takiego kolosa.

Wrażenie ogólne. Pies duży, masywny, silny, harmonijnie zbudowany — połączenie wielkości z łagodnością i odwagi z pojętnością. Głowa oglądana ze wszystkich stron robi wrażenie graniastej. Szerokość jej pożądana proporcjonalna w stosunku do długości — jak 2 : 3. Tułów masywny, szeroki, głęboki, silnie zbudowany, wsparty na kończynach szeroko rozstawionych i graniasto osadzony. Mięśnie wyraźnie zaznaczone. Szczególne znaczenie ma wielkość, ale w połączeniu z innymi cechami. Bardzo ważne zharmonizowanie wysokości z masą ciała.
Głowa. W części mózgowi owej szeroka między uszami. Czoło płaskie i przy napiętej uwadze pomarszczone. Powieki lekko wzniesione (łuk nadoczny), mięśnie skroniowe i policzkowe łagodnie zaznaczone. Wzdłuż sklepienia czaszki biegnie bruzda zaczynająca się zagłębieniem między oczami i biegnąca prawie do połowy głowy. Partia twarzowa (pysk) krótka, szeroka, pod oczami prawie kwadratowa i ścięta, tworzy prawie kąt prosty, od nosa do żuchwy głęboka. Żuchwa szeroka na całej długości. Nos szeroki, płaski; oglądany z profilu nie jest ostry ani zadarty, z szeroko rozwartymi nozdrzami. Fafle tworzą z przegrodą nosową kąt rozwarty i ,są lekko obwisłe, przez co z profilu mają wygląd graniasty. Stosunek długości kufy do długości całej głowy jak 1 : 3; stosunek obwodu głowy (mierzonego przed uszami) jak 3:5, Oczy małe, szeroko rozstawione, rozdzielone przestrzenią o szerokości co najmniej pary oczu. Przegroda między oczami wyraźnie zaznaczona, lecz nie za ostro. Barwa oka ciemnoorzechowa; im ciemniejsza, tym lepiej. Trzecia powieka niewidoczna. Uszy małe, cienkie, szeroko rozstawione, osadzone w najwyższym miejscu z boku głowy, będące niejako przedłużeniem linii jej poziomu. U psa w stanie spokoju leżą płasko na policzkach. Kły mocne i szeroko rozstawione,- siekacze równe lub dolne nieznacznie wystające przed górnymi tak, że nie są widoczne przy zamknięciu pyska.
Szyja. Lekko wygięta, umiarkowanie długa, dobrze umięśniona.
Tułów. Klatka piersiowa szeroką, głęboka i nisko osadzona, między przednimi kończynami. Żebra wysklepione i zaokrąglone. Żebra rzekome zachodzą głęboko i daleko do tyłu, aż do bioder. Obwód klatki piersiowej o V3 większy niż wysokość w kłębie. Grzbiet i lędźwie szerokie i muskularne, płaskie bardzo szerokie u suk, lekko wysklepione u psów. Słabizny płaskie. Tył szeroki i muskularny.
Kończyny przednie. Łopatka i ramię lekko ukośne, silne i muskularne. Nogi proste, silne i szeroko rozstawione, kości grube. Łokcie kanciaste. Sródręcze proste.
Kończyny tylne. Dobrze rozwinięte uda. Stawy skokowe dobrze ukątowane, szeroko rozstawione i równoległe, zarówno w pozycji stojącej jak i w chodzie. Łapy szerokie i okrągłe. Palce dobrze wysklepione, pazury czarne.
Ogon. Sięga do stawu skokowego lub nieco poniżej, gruby i od nasady zwężający się ku końcowi; u odprężonego psa zwisa prosto, u podnieconego wzniesiony, jednak nie wyżej grzbietu.
Szata. Krótka i ściśle przylegająca, lecz nie za delikatna na łopatkach, szyi i grzbiecie.
Maść. Brzoskwiniowa lub srebrzysta, płowa albo cierrmoprę-gowana. Kufa, oczy i nos wymagane czarne. Obwódki powiek czarne. Czerń rozszerzająca się na obwodzie.
Wymiary ciała. Wzorzec ten danych tych nie uwzględnia. Praktycznie wymagana wysokość w kłębie powyżej 75 cm. Im większa przy ogólnej harmonii sylwetki, tym lepiej. Masa ponad 75 kg, ale trafiają się okazy ważące ponad 90 kg.

SAMOYED

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 212
Dzięki swej urodzie zyskał one liczne grono amatorów. Gdzieś od końca XIX w. rasa ta weszła na ringi angielskie. Do jej spopularyzowania przyczynił się fakt, że Edward VII oraz królowa Wiktoria byli właścicielami psów tej rasy. Również wyprawy polarne przyczyniły się do jej popularności. Samoyed jest psem wywybitnie użytkowym.

Wrażenie ogólne. Pies silny, o żywym usposobieniu i harmonijnej budowie. Przystosowaniem do zimnego klimatu, w którym jest on użytkowany, jest gęste futro dobrze zabezpieczające go przed mrozem. Hodowcy powinni dążyć do utrzymania sylwetki niezbyt długiej, lecz muskularnej, zapewniającej swobodę ruchów, o głębokiej klatce piersiowej i dobrze wysklepionych żebrach, silnym karku, prostym przodzie i silnych lędźwiach. Taka budowa umożliwia pracę w zaprzęgu.
Głowa. Potężna, klinowata. Część mózgowiowa szeroka i płaska. Kufa średniej długości, zbieżna ku końcowi, niezbyt ostra. Uszy niezbyt długie, na końcach lekko zaokrąglone, dość szeroko rozstawione, o wnętrzu okrytym włosem. Oczy ciemne, szeroko rozstawione, głęboko osadzone, o żywym i inteligentnym wyrazie. Nosi powieki czarne; brązowe są dopuszczalne. Szczęki silne z dobrze na siebie zachodzącymi zębami. Wargi czarne.
Tułów. Grzbiet średniej długości, szeroki i bardzo muskularny. Klatka piersiowa szeroka i głęboka zapewnia dużo miejsca dla płuc i serca. Tył muskularny.
Kończyny. Uda dość długie: staw skokowy dobrze ukątowany. Kończyny umiarkowanie długie, proste, dobrze umięśnione o dobrym kośćcu. Łapy raczej płaskie i długie, dość szerokie; podeszwy chronione włosami między palcami.
Ogon. Długi i okazały, noszony w ożywieniu na grzbiecie, w spoczynku może opadać.
Wymiary ciała. Psy co najmniej 52,5 cm i 20—30 kg; suki co najmniej 45,5 cm, masa 17—25 kg. również i łaciata, przy czym łaty powinny być wyraźne.
Wady. Krótkie kończyny, grube uda, postawa krowia.
Z północy też wywodzą się uznane za psy amerykańskie aia-skan malamute (FCI 243), husky (FCI 270) oraz pies grenlandzki (FCI 274). Pojawiają się one rzadko na wystawach, lecz konkurują z psami eskimoskimi w wyścigach sań z tym, że malamute jest ma-sywniejszy, silniejszy, zaś husky szybszy i bardziej żwawy.

NOWOFUNLANDCZYK (TERRE NEUVE, WODOŁAZ)

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczba 50a (27. II. 1967 r.)
Jest to niewątpliwie stara rasa pierwotna. Słynna stała się dzięki Byronowi, który miał ulubionego psa tej rasy. W hrabstwie Nottingham w ogrodzie Byronów znajduje się słynne epitafium poświęcone temu psu przez poetę. Dalszą popularyzację rasa ta zawdzięcza portretom angielskiego malarza Edwina Landseera, od którego nazwiska pochodzi nazwa odmiany łaciatej.
Pierwotnie wodołazy służyły rybakom wysp nowofundlandzkich jako niezmordowani towarzysze przy aportowaniu z wody przedmiotów wyrzucanych przez morze, a także przy zarzucaniu sieci. Psy te słyną jako niestrudzeni pływacy i w tym charakterze mogłyby znaleźć zastosowanie w ratownictwie kąpieliskowym. Nałoży jednak pamiętać, że psy ratownicze powinny być odpowiednio skolone, by w swej nadgorliwości nie uszkodziły holowanego kandydata na topielca. Dlatego też nowofunlandczyk, jako pies używany w ratownictwie wodnym, powinien być wyjątkowo łagodny i pojętny.

Wrażenie ogólne. Na pierwszy rzut oka powinien zdradzać siłę i dużą aktywność oraz poruszać się swobodnie. Chód lekko toczący nie jest wadą. Kościec bardzo masywny,- nie powinien robić jednak wrażenia topornego, ciężkiego.
Głowa. Szeroka i masywna. Potylica rozwinięta. Krawędź czołowa tylko nieznacznie zaznaczona. Kufa krótka, wyraziście wykrojona i raczej graniastego kształtu, pokryta krótką delikatną sierścią. Oczy małe, ciemnobrązowe, raczej głęboko osadzone, rozstawione raczej szeroko. Powieki nie odsłaniające migotki. Uszy małe, przylegające obwisłymi płatami ściśle do głowy, pokryte krótkim włosem bez frędzli. Osadzone równo, daleko w tyle. Pysk miękki, zęby dobrze okryte wargami.
Szyja. Mocna, dobrze związana z tułowiem.
Tułów. Dobrze ożebrowany, z szerokim  grzbietem silnym.
Została ona uznana za odrębną rasę i wpisana do rejestru FCI pod liczbą 226.
Różnice są nieistotne i sprowadzają się do nieco lżejszej budowy, innego umaszczenia (łaty), a także mniej zwartej szaty.
Wodołazy, jak zresztą wszystkie duże psy, wymagają w młodości bardzo intensywnego żywienia, dużo ruchu i suchych pomieszczeń. Rasę tę warto i w Polsce spopularyzować ze względu na długi pas wybrzeża morskiego oraz liczne jezioranymi muskularnymi lędźwiami. Klatka piersiowa głęboka i dość szeroka, dobrze owłosiona; sierść jednak nie tworzy kryzy. Kończyny przednie. Całkowicie proste, dobrze umięśnione. Łokcie przylegające, zachodzące nisko do dołu. Ozdobione piórem do samego dołu. Kończyny tylne. Bardzo mocne, w akcji swobodne. Ozdobione są lekkim piórem. Łapy duże i dobrze ukształtowane. Ogon. Umiarkowanie długi, sięgający nieco poniżej stawu skokowego; dość gruby i obficie owłosiony, ale nie w formie chorągwi. U psa odprężonego ogon zwisa do dołu z lekko wygiętym końcem, w.chodzie wzniesiony, a u psa podnieconego wyprostowany i lekko wygięty przy końcu.
Szata. Płaska, gęsta, szorstka, z natury tłusta i nieprzemakalna. Bardzo elastyczna (zaczesana pod włos wraca do naturalnego położenia).
Maść. Czarna jak węgiel. Nieznaczne oznaki brązowe lub białe na piersi i palcach nie należą do wad. Okazy inaczej umasz-czone dopuszczalne, lecz białe plamy niedopuszczalne.
Wymiary ciała. Przede wszystkim wymagana jest proporcjonalność budowy. Przeciętna wysokość w kłębie: pies 60 cm, suka 55 cm. Masa odpowiednio od 40 do 60 kg i od 44 do 48 kg.
Wady. Grzbiet słaby lub łękowaty, słabe lędźwie, postawa krowia. Obecność wilczych pazurów, łapy luźne lub wykręcone na zewnątrz. Ogon załamany lub zawinięty ponad, grzbiet.

PIES ESKIMOSKI

Wzorzec kanadyjski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 211   (25. VI.  1959 r.)
Jest on raczej rzadkim gościem na wystawach, lecz — podobnie jak inne psy pociągowe — zaczyna być popularny w sportowej kynologii europejskiej. W krajach Zachodniej Europy, a szczególnie w Szwajcarii, zapoczątkowano na polach lodowców alpejskich nowy sport — wyścigi psich zaprzęgów — na wzór znanych u nas tylko z powieści Londona.
Wrażenie ogólne. Pies o wyrazie wilczym, o spojrzeniu przenikliwym, ognistym, czasem wręcz pogardliwym, szczególnie gdy podnosi wargi (śmieje się). Stale czujny.
Szyja. Krótka, silna i bardzo muskularna.
Tułów. Grzbiet raczej długi i prosty, żebra dobrze wysklepione. Klatka piersiowa harmonijna głęboka i lekko podkasana.
Kończyny przednie. O silnym kośćcu i dobrym umięśnieniu. Proste i niezbyt długie, lecz elastyczne w stawach.
Kończyny tylne. Tył średniej długości, silny, bardzo muskularny, miernie ukątowany, zarówno uda jak i podudzie silnie rozwinięte .Łapy szerokie, długie i raczej płaskie, grube, dobrze chronione uwłosieniem między palcami. Pazury silne. Drobna, bardzo zwarta łapa jest niekorzystna na powierzchniach śnieżnych..
Ogon. Szeroki i bardzo owłosiony, noszony zakręcony na grzbiecie.
Szata. Obfite uwłosienie tworzy okrywę z włosa o długości .—15 cm. Odmiana długowłosa ma futro najeżone o włosie 112— 20 cm. Obie odmiany mają podszycie wełniste i gęste.
Maść. Bez znaczenia.
Masa ciała. Pies 30—50 kg, suka 25—40 kg. Przy równych walorach’silniejszy pies jest wyżej oceniany.