Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 101a (4, V. 1964 r.)
W żyłach buldoga francuskiego płynie krew dawnych brytanów, ale zapewne z domieszką krwi pinczera lub teriera. Buldoga angielskiego charakteryzuje flegmatyczność, a w razie podrażnienia — nieustępliwa zaciętość, zaś buldog francuski jest psem raczej żywym, w miarę czujnym, wesołym i bystrym. O ile buldoga angielskiego można by nazwać Mkarykaturalnym uosobieniem grozy”, o tyle jego francuskiego kuzyna „wesołą groteską” Przypomina on wyglądem buldoga angielskiego, lecz jest bardziej ruchliwy.
Wrażenie ogólne. Pies potężny w swej małej postaci, proporcjonalnie zwięzły, o gładkiej sierści, krótkim pysku i płaskim nosie, stojących uszach i krótkim z natury ogonie. Powinien robić wra żenię aktywnego (żywotnego) i inteligentnego, bardzo muskularnego, budowy zwartej i o solidnym kośćcu. Nadaje się na towarzysza w domu i do stróżowania.
Głowa. Silna, szeroka (przewaga szerokości nad długością) i graniasta, pokryta prawie symetrycznie pofałdowaną i pomarszczoną skórą. Charakterystyczne cofnięcie partii szczękowo-nosowej Grzebień potyliczny w zaniku. Cofnięcie partii twarzowej wyjaśnia szczegóły podane przy opisie poszczególnych części twarzy. Część mózgowiowa szeroka, prawie płaska. Czoło mocno uwypuklone podobnie jak łuki nadoczne, rozdzielone bruzdą, szczególnie wyraźnie zaznaczoną między oczami. Bruzda nie ciągnie się dalej przez czoło jak u buldoga angielskiego. Grzebień ciemieniowy mało roz winiety. Nos szeroki, bardzo krótki, zadarty; nozdrza szerokie, otwarte i regularne, skierowane ukośnie ku górze. Przy takim ustawieniu nozdrza nie powinny być jednak ściśnięte, gdyż uniemożliwia to swobodne oddychanie przez nos. Wargi grube, nieco luźne i czarne; górna musi schodzić się z dolną w jej środku, aby całkowicie zakrywała zęby (niedostateczne ich zakrycie jest niedopuszczalne). Górna warga oglądana z profilu-— opadająca i zaokrąglona. Szczęka i żuchwa szerokie, graniaste, mocnej budowy. Kąt żuchwy pożądany dostatecznie rozwarty, pozwalający na jej wydłużenie w szerokim łuku (wygięcie ramion ku środkowi) i wysunięcie przed szczękę (prógnatyzm). Żuchwa zbyt krótka lub nadmiernie długa jest zatem wadliwa. Ustawienie siekaczy w zaokrąglonym łuku zębowym zapobiega odchyleniom bocznym będącym przyczyną wystawiania języka. Zbieżność łuków siekaczy nie jest ściśle wymagana; istotnym warunkiem jest schodzenie się warg, aby całkowicie zakrywały zęby. Mięśnie policzkowe — dobrze rozwinięte, locz nie do przesady. Krawędź czołowa mocno zaakcentowana. Oczy o żywym wyrazie, nisko osadzone, dość daleko od nosa, ci przede wszystkim od uszu; ciemne, dość duże, wyraźnie okrągłe, nieco wypukłe, z całkowicie niewidoczną białkówką, gdy zwierzę patrzy przed siebie. Powieki czarne. Uszy średniej wielkości, szerokie u nasady, zaokrąglone u szczytu. Osadzone wysoko, lecz niezbyt blisko siebie. Noszone prosto. Otwór słuchowy oglądany z przodu — w pełni widoczny. Skóra delikatna, w dotyku miękka.
Szyja. Krótka, lekko wysklepiona, bez fałdów podgardlanych.
Tułów- Klatka piersiowa szeroka, cylindryczna i głęboka. Żebra łukowate, bardzo zaokrąglone, beczkowato ograniczają klatkę piersiową, zapewniając dostatecznie dużo miejsca dla znajdujących się w niej narządów. Grzbiet szeroki i muskularny. Lędźwie pożądane krótkie i krępe, dzięki czemu profil grzbietu i lędźwi wznosi się stopniowo ku okolicy nerek, a stąd opada gwałtownie ku ogonowi. Brzuch podciągnięty, lecz nie charci. Zad Ścięty.
Kończyny przednie. Łopatki krótkie, grube o zwartych mięśniach, wyraźnie uwypuklonych. Ramiona krótkie, łokcie ściśle przy legające do tułowia, co w chodzie psa zapobiega ich odstawianiu. Dzięki tym cechom może być zachowana pionowa postawa nóg. Pod-ramię krótkie, wyraźnie zaznaczone, proste i muskularne. Nadgarstek dobrze rozwinięty i krótki, oglądany z boku i z przodu pionowy. Łapy okrągłe, małe (tzw. kocie), dobrze ustawione na podłożu, palcami skierowane lekko na zewnątrz. Palce zwarte, wysoko wysklepione; pazury krótkie, grube i dobrze rozgraniczone. Podeszwy twarde, grube i czarne. Pazury u okazów pregowanych wymagane czarne, u łaciatych pożądane ciemne, ale nie są wadliwe jaśniejsze (we wszystkich odcieniach koloru rogu).
Kończyny tylne. Silne i muskularne, nieco dłuższe niż przednie (dlatego zad wzniesiony). Postawa prawidłowa. Uda o silnych mięśniach, lecz nie wypukłych. Stawy skokowe ukośne. Niepożądane proste poddane do przodu, wykrzywione albo zbliżone do siebie, co powoduje postawę krowią. Śródstopie silne i krótkie. Brak wilczych pazurów (wrodzona cecha rasowa). Łapy mniej okrągłe niż przednie.
Ogon. Krótki. Nisko osadzony i jak gdyby przylepiony do pośladków, u nasady gruby, z natury zawęźlony lub złamany, przy końcu cienki. Noszony zawsze, nawet w ruchu, poniżej poziomu nasady. U niektórych okazów trafia się zanik kręgów ogonowych, powodujących skrócenie ogona i jego sztywność. Ogon pożądany możliwie zredukowany, lecz nie do całkowitego zaniku. Zdarzający się ogon szczątkowy ułożony między pośladkami uważany jest za wadę, przy selekcji przyjmuje się jednak, że jest to tylko przesadzona cecha typowa. Natomiast ogon stosunkowo długi (ale nie sięgający dalej niż do szczytu stawu skokowego, złamany i ścieniający się, jakkolwiek mniej ładny, jest typowy dla wzorca.
Szata. Gładka, zwarta, lśniąca i miękka.
Maść. Występuje w dwóch odmianach: u odmiany pręgowa-nej (mieszanina sierści czarnej i rudej — niezbyt ciemnej) dopuszczalna biel w niewielkiej ilości na piersiach i na głowie. Niepożądana obfitość bieli (niżej ceniona). Należy się przeciwstawić aktualnej tendencji u tej rasy do przewagi czerni nad rudością. U odmiany łaciatej tło jest białe, a łaty pręgowane. Okazy całkowicie białe są w grupie łaciatych. U jednych i drugich rzęsy i oprawa oka czarne. Niedopuszczalny brak pigmentacji na pysku. Częściowy brak pigmentu na pysku tolerowany jest u osobników z bardzo ciemnym nosem i powiekami o ciemnych obwódkach. Tło szaty łaciatej nie może być cętkowane. Nie należy być zbyt surowym w ocenie, jeśli na białym tle szaty łaciatej znajduje się kilka dostrzegalnych cętek.
Przy ocenie dwu psów równej wartości, pierwszeństwo daje się okazowi czysto ubarwionemu.
Wymiary ciała. Masa nie mniejsza niż 8 kg i nie większa niż 14 kg (w dobrej kondycji). Wzrost odpowiedni do masy.
Chody. Prawidłowe i swobodne.
Wady małe. Nos ciasny lub wąski. Złe uzębienie. Jasne oczy. jbecność podgardla. Ogon wzniesiony, zbyt długi lub szczątkowy, ..wciśnięty” między pośladki. Sierść długa. Brak pigmentu na. taflach.
Wady duże. Widoczne zęby lub język mimo zamknięcia pyłka. Chód drepczący lub nienormalny. Łysiny na pysku. Masa za duża lub za mała.
Wady dyskwalifikujące. Oczy niejednakowego koloru, jasne. Nos innej barwy niż czarnej. Waiga zajęcza. Tyłozgryz. Wysunięcia dolnych zębów przed górne i wystawanie kłów (wyszczerzenie). Inne niż proste noszenie uszu. Siady okaleczeń uszu i ogona. Obecność wilczych pazurów lub blizny po nich. Szata czarna, czarna podmiana, mlecznokawowa, szara (mysia), kasztanowata. Wnętrostwo
fluje, że FCI na zjeździe w 1968 r. w Madrycie wobec wątpliwości wysuwanych przy ocenie tej rasy uchwaliła, że każda inna maść niżeli podaje wzorzec powodować musi dyskwalifikacje.